لیلایی

شعر و ادب و هنر و...

لیلایی

شعر و ادب و هنر و...

لیلایی

وبلاگ خصوصی انتشار نوشته ها و اشعار بانو
#لیلا_طیبی (رها)

بایگانی
آخرین مطالب

۶ مطلب در شهریور ۱۴۰۴ ثبت شده است

۰۹
شهریور

زنده‌یاد "یوسف یوسفی" متحلص به "یوسف تاراز" شاعر خوزستانی بود.

 

 

یوسف تاراز

زنده‌یاد "یوسف یوسفی" متحلص به "یوسف تاراز" شاعر خوزستانی بود.
این شاعر بختیاری در ۱۲ بهمن ۱۴۰۳ خورشیدی درگذشت.

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
[اگر تو...]
اگر تو‌ دیر بیایی چه کنم؟
کبوتر را که قانع می‌کند
رخوت باغچه را که بر هم می‌زند
نسیم را که بر رخ علف می‌نشاند
شعر حافط را که زمزمه می‌کند
اگر تو نیایی
آفتاب را که بیدار می‌کند؟
آژیر آمبولانس‌ها را که به‌صدا در می‌آورد
پیک موتوری‌ها را که به خیابان و کوچه‌ها می‌فرستد؟
صدای جاروی صبحگاهی کوچه‌ها را که در می‌آورد
اگر تو نباشی
صدای که از بلندگوی مدارس پخش می‌شود؟
که بچه‌های مدرسه را پشت خود قایم می‌کند؟
اگر تو نباشی
که دلت را دلم را دلش را سرخ  در دست نشان اهریمن می‌دهد
و می‌گوید
ماوای آزادی را دیو هفت سر حریف نیست...

(۲)
حالا
پل پیر
می‌گوید
دیدی ای رود غایب
هر چه گفتم
باور نمی‌کردی
آدمی دو گونه است
یا چراغ بر می‌افروزد
یا چراغ خاموش می‌کند
دیگر بدان
من شانه فقط
به چراغداران می‌دهم.

(۳)
چونان جواهرات بدلی
گوشه‌ای افتادیم
به مانند دسته گلی بزرگ
پلاسیدیم
و از چشمان یکدیگر خجالت می‌کشیدیم
و دیگر
هیچ نماند خون سرخی در رگ‌هایمان
باش بلافیم
که فدای آرمان‌هایمان می‌کنیم.
و نه پایی که بنازیم باش
که اردنگی می‌زنیم
به سمت فجیع تاریخ.

(۴)
چه بگویم
ابزار گفتگو را تو بر چیدی
و من هیچ امیدی
به صدای خش دارم ندارم
ازین حنجره ی ویران
ندایی نخواهد رسید به تو
و چه بگویی یا نگویی
که یوسف دیوانه‌ای بود
بی‌برادر
بی‌چاه
بی‌یعقوب
بی‌کنعان
بی‌زلیخا
با کلمات دفتر شعری آب خورده و مات و مبهم.
من که باکی ندارم 
می‌دانم
خورشید از سمت راست خانه‌ام می‌آید
و از سمت چپش می‌رود
و نرگس‌ها سر وقت می‌آیند
بنفشه‌ها سر وقت می‌آیند
رُزها سر وقت می‌آیند
کاکل سروها سبز است
کاج‌ها رعنایند.

(۵)
دُرنایی دیگر پرید
بال به بال آن فوج
جهان تهی نمی‌شود
از دُرناها
گلوی شعر
می‌خواند
با لبان خونین و چشمان ساچمه‌ای
درختان کوچه می‌دانند
آلیاژ مس و سرب
با تحریک باروت
چاره‌ساز هیچ ترانه‌ای نیست
گلو می‌خواند
جهان رنگین خواهد بود
از چشمان،
آوازها،
لبان،
نُت‌های هم‌آغوش،
شادی‌های کوچک و بزرگ،
و تَل بزرگ نور.

(۶)
جنگل زخمی شد
از عبور جسمت
دریا زخمی شد
از عبور جانت
کویر گریان شد از جای پایت
کوه قد کشید از فتح تو
دلم زخمی شد
از غیبت حضورت.

(۷)
سبک سنگین می‌کند
وزن حروف خود را،
معامله در حضور آهن پاره‌ها
و شهادت گل‌میخ‌های ربوده شده
از پیکر چوبین کشتی قدیمی‌ست!

دریا مات می‌نگرد
ساحل را
و آشوب در سایه درختان ساحل
خمیازه را تکرار می‌کند.

خسته‌ام از بس خود را فراموش کردم.

درون فنجان‌های قهوه هیچ نبود و نیست.

دست‌های هزار رنگ
آن‌سوی حصار
بادبزن‌های دستی رنگی را
در هوا می‌چرخانند
پرچم‌های خشمگین
به تمنای باد
به یکدیگر فحش می‌دهند.

کانال‌های معاملات بورس گاه لرزانند یا ساکن
و ترسان از دهان پر کلام برخی کسان خودی
به تاکتیک فردا فکر می‌کنند
و نتیجه،
سقوط یا صعود.

من که آرامم
تو هم نترس
عشق که ترس ندارد
نه سرمایه است
نه پس‌انداز نشسته در بانک‌های زِپِرتی.

خسته‌ات می‌کنم
مرور می‌کنم و بخاطر می‌سپارم!

بازار مکاره
گل میخ پیکر کشتی
دریای مات
ساحل آرام
درختان پر سایه
آشوب منتظر
فنجان‌های قهوه
دست‌های رنگین
پرچم‌های خشم فحاش
اتاق‌های بورس
دهان‌های حراف
بانک‌های زپرتی.

آه عشق هم که... هیچ!

زخم‌های کهنه و نو موجود است.

(۸)
به منقار پرنده‌ای
ساقه‌ی تُرد علفی
رهسپار جایی
دور
یا نزدیک.

میان مردمک منتظر کسی
دری
پنجره‌ای
کوچه‌ای
خیابانی بود.

در گلوی کسی
نامی
به لرزش تارهای حنجره‌ای.

- وقتی برای گریستن هست؟
- نه نیست!

(۹)
به خاکم سپردند وُ
صدای آواز خوانم
سرگردان در زمین ماند.

(۱۰)
ضربتی بود،
ضربتی بود.
وقت انتقام بیرون فصول است
استخوان‌هایم سخت است وُ
صدایم ابدی وُ
دلم سرخ وُ
صدایم روشن است.
نرگس‌ها سر وقت می‌رویند.

(۱۱)
دیروز رفت
امروز می‌رود
فردا می‌رود
از روز تو را بر می‌دارم
از زمین و آسمان ترا بر می‌دارم
از خودم تو را بر می‌دارم
از نیش قلم تو را بر می‌دارم
از لبان سرخت بوسه‌ها بر می‌دارم
از دهانت آوازها بر می‌دارم
همه جا می‌شوند
در جان زندگی
جاودانه،
سبز می‌شوند.
همین!
کاری کرده‌ام؟
نه!
تاریخ و سرانجامش
نوشش برای ماست
نیشش برای آنهاست!

(۱۲)
پاییز که آمد
چیده شد
همراه برگ‌های مغلوب.
و بی‌قراری
بر دار ِ پاییزی
تکان می‌خورَد هنوز.

(۱۳)
احاطه کرد مرا
چونان برگ پاییزی
که خیابان را.
احاطه‌ام کرد
محصور شدم به رنگ‌ها
با زایشی در پاییز.

(۱۴)
عاشق شده بودم‌ و
تیر به قلب اصابت کرد
هیچ نیازی به دشنه‌های بورخسی نبود
قاتل در حاشیه نگاه می‌کرد
او از درون لابیرنت‌ها می‌آمد
لابیرنت‌های بورخسی
از صدف خالی بودند
و صدای دریا را
به جوانب پرتاب می‌کردند
مردم می‌شنیدند و
متن را کنار حاشیه جا می‌دادند و
دشنه‌های زنگاری
به موزه‌ها رفتند و
عشق و تاریخ تنیده شدند در هم
و چشمان تو شاهد بودند
واژه‌ها، همان اعمال‌اند
و هیچ ردا به جهان کارا نیست
و الواح شفاف
شفاف‌اند!
من می‌دانم و تو
چه گذشت بر ما
و انکار، مغروق بود و
خریدار نداشت.

(۱۵)
دوستم گم شد
و من مدام بخود دلداری می‌دهم
او جای دوری نیست
شاید در آن کافه قهوه می‌نوشد
یا در آن شب شعر شرکت کرده
شاید در خیابان انقلاب به کتابـها سرکشی می‌کند
یا در سایه نازک بید مجنونی نشسته خیال می‌بافد
یا در ویلایی چنان، ثانیه می‌کُشد
یا در گوشه‌ای از محله‌ای مرفه یا نصفه مرفه!
یا فقیرتر قدم می‌زند و قلبش همچنان خون پمپ می‌کند.
دوستم گم شده است.
چهره پوشانده از حضور چشمانم
شاید نگران‌ست و قهوه می‌نوشد
شاید بی‌تفاوت است و قهوه می‌نوشد
شاید شاد است و قهوه می‌نوشد.
شاید جایی روی تپه‌ای یا پلی
عبور بی‌درنگ ماشین‌ها را می‌پاید.
دوستم گم شده
شاید به تاریخ پناه برده
موزه‌ها را می‌کاود
شاید...
شاید گوشه‌ای نشسته اشک می‌ریزد
شاید جایی می‌خندد به او به من و به ما
دوستم گم شد.
شاید در شهری دور مشت گره کرده و شعار می‌دهد.
شاید در دوردست‌ها در تعطیلات آخر هفته‌ای
در جنگلی تاریخی سگ ملوسش را به گردش برده.
یا در تنگنای یک فشار روحی چشمانش تر شده
یا پشت پنجره یک سلول، داستان تکراری کمی آسمان
و عبور چند پرنده و کمی آفتاب را تکرار می‌کند.
دوستم گم شد
شاید در هیاهوی یک ایستگاه ِ مسافر سرگیجه گرفت
و به نزدیک‌ترین میکده پناه برد و لول لول شد.
دوستم گم شد
شاید میان دود و بوی باروت در گوشه‌ای از جهان پودر شد و رفت
شاید در میان دسته‌ی همسرایان یک تئاتر معمولی گمنام ایستاد
و زمزمه‌ای کرد
شاید او همان زن
او همان مرد
او همان انسانی‌ست که صبح می‌رود
شب می‌آید
با قصه‌های جدید.
دوستم گم شد.
و صدایی به من می‌گوید راه را ادامه بده
در ایستگاه آخر
یا او را می‌بینی
یا او را نمی‌بینی.
 

گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی
 

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─
 

سرچشمه‌ها
#شبکه_خبری_رها_نیوز
#انجمن_شعر_و_ادب_رها
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
@Newsnetworkraha
https://t.me/fbahadorvand
https://t.me/y_taaraz
و...

  • لیلا طیبی
۰۸
شهریور

زنده‌یاد "یارعلی پورمقدم"، نویسنده و نمایشنامه‌نویس خوزستانی،  زاده‌ی ۱۰ اردیبهشت ۱۳۲۹ خورشیدی، در محله‌ی نفتون مسجدسلیمان است.

 

یارعلی پورمقدم

زنده‌یاد "یارعلی پورمقدم"، نویسنده و نمایشنامه‌نویس خوزستانی،  زاده‌ی ۱۰ اردیبهشت ۱۳۲۹ خورشیدی، در محله‌ی نفتون مسجدسلیمان است.
او تحصیلات ابتدایی را تا کلاس هفتم در مسجدسلیمان گذراند. سپس با قبولی در یک بورس تحصیلی، دوره‌ی دبیرستان را در تهران سپری کرد و به دانشگاه مازندران در بابلسر راه یافت و در سال ۱۳۵۳ تحصیلات دانشگاهی خود را در مقطع کارشناسی رشته‌ی اقتصاد به پایان رساند و دوران سربازی را در زادگاه خود، به مدت دو سال و به عنوان معلم ادبیات فارسی در دبیرستان صنعتی مسجدسلیمان سپری کرد.
سپس او در دانشگاه آزاد ایران مشغول به کار شد. اما پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، از کار در دانشگاه برکنار شد.
وی در نخستین دوره‌ی مجلس شورای اسلامی به عنوانِ کاندید نمایندگی مردم مسجدسلیمان شرکت کرد، اما در انتخابات نفر آخر شد و پس از این اتفاق برای همیشه به تهران مهاجرت کرد و برای گذران زندگی کارهای مختلفی از جمله حسابداری، مرغداری، نقشه‌برداری و رانندگی را تجربه کرد.
او که از وی به عنوان نویسنده‌ای صاحب سبک در ادبیات معاصر ایران یاد می‌شود، با نخستین نمایش‌اش، جایزه‌ی نخست جشنواره نمایشنامه‌نویسی «جشن هنر طوس» را به دست آورد. وی به‌طور اتفاقی فراخوان این جشنواره‌ را در مجله‌ی تماشا دیده بود و با نمایشنامه‌ی خود با عنوان "آه اسفندیار مغموم" که برگرفته از شاهنامه بود، را برای این جشنواره نوشت.
پورمقدم در سال ۱۳۶۰، کافه شوکا را در تهران تأسیس کرد،  که طی سال‌ها به محفلی برای نویسندگان، شاعران، روزنامه‌نگاران و هنرمندان تبدیل شد.
سرانجام وی در  ۱۲ اسفند ۱۴۰۱، بر اثر سکته‌ی قلبی، در تهران دیده از جهان فرو بست. مراسم تشییع وی، ۱۵ اسفند ۱۴۰۱ در خانه هنرمندان ایران برگزار و سپس در قطعه ۱۰۱ بهشت زهرا تهران، ردیف ۱۲، شماره ۸۷ در کنار پدر و مادرش به خاک سپرده شد.

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

 

◇ کتاب‌شناسی:
- هشت داستان
- آینه، مینا، آینه
- ای داغم سی رویین‌تن
- فالگیر
- گنه گنه‌های زرد
- یادداشت‌های یک قهوه‌چی
- یادداشت‌های یک اسب
- پاگرد سوم
- باران و مه
- آقا باور کن آقا
- هفت خان رستم
- تیغ و زنگار
- یادداشت‌های یک لاابالی
- حوالی کافه شوکا
- رساله هگل
- آه اسفندیار مغموم
- هفت خاج رستم
- آقا باور کن آقا
و...

 

 

گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

 

سرچشمه‌ها
#شبکه_خبری_رها_نیوز
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
@Newsnetworkraha
www.bbc.com/persian/articles/cp094r31376o.amp
https://www.mehrnews.com/news/5724466
https://www.ibna.ir/news/333645
و...

 

  • لیلا طیبی
۰۷
شهریور

دکتر "امید رضایی"، پزشک و انکولوژیست، نویسنده، رمان‌نویس و شاعر ایرانی، زاده‌ی سال ۱۳۵۵ خورشیدی، است.

 

امید رضایی

دکتر "امید رضایی"، پزشک و انکولوژیست، نویسنده، رمان‌نویس و شاعر ایرانی، زاده‌ی سال ۱۳۵۵ خورشیدی، است.
وی پزشک فوق تخصص هماتولوژی و آنکولوژی است، و کتاب‌هایی نیز در حوزه‌ی تخصصی خود نوشته است.
در ضمینه‌ی ادبیات، نخستین کتابی که از وی چاپ شده است، مجموعه شعر «طعم گس تولد» است.
کتاب‌های "بی‌آتشی"، "بی‌صدایی" و "رفتن". از دیگر آثار مکتوب ایشان است.
او همچنین رمان «نور زمستانی» را نوشته و منتشر کرده است. رمان «نور زمستانی» حدود هفتاد و شش راوی دارد که هر کدام از زاویه خود و یک داستان مستقل را به صورت مونولوگ روایت می‌کنند؛ برخی از این راویان اشیا و عده‌ای دیگر انسان ‌هستند. در هر کدام از این داستان‌ها یک خاطره وجود دارد و در نهایت مانند یک پازل جمع می‌شود و داستان یک خانواده ایرانی را در چهل یا پنجاه سال اخیر تشکیل می‌دهد.

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

 

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
[به کولبران مریوان، آزاد و فرهاد]
به سرما فکر می‌کنم و کرختی دستانش
به آن عبث‌ترین امیدش در دم آخر
به نجات،
به آرزویی از تلألؤ خورشید میان برف...
روزی گرم،
معنای نامش را پرسیده بود
- نامت، بیستون را به زیر آورد
چشم‌هایش را باز کرد
جز سپیدی و سرما هیچ نبود
- بیستون را به زیر آورد، بیستون را به زیر آور...
برف در حنجره‌اش،
فریاد را به سخره می‌گرفت
به برادرش فکر می‌کرد،
و وزنی که بر دوشش به هیچ مقصدی نرسید
در بلندترین شب جهان،
غوطه‌ور شد...

 

(۲)
بهار است و من
  دلم‌ تنگ است
  تو
  به من
-اگر بودی-
می‌خندیدی
  و با خنده‌ات
- آن بی‌مانند-
  خرس‌های قطبی
  خمار و  منگ،
  بیدار می‌شدند
  تو می‌گفتی
- با درخششی در چشم‌هایت-
  که آی شاعر!
  بهار و دل‌تنگی؟؟
  بخند!
  شاد باش!
  چه کسی می‌داند
  چند بهار دیگر
  می‌خندد، با صدای بلند…

 

گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄

 

سرچشمه‌ها
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
https://www.iranketab.ir/profile/25591
https://www.bishandish.ir/people
@dr.omidrezaie
و...

  • لیلا طیبی
۰۶
شهریور

استاد بانو "خاطره حجازی"، شاعر، نویسنده‌، داستان‌نویس، پژوهشگر و فعال حقوق زنان لرستانی، در سال ۱۳۴۰ خورشیدی، در یک خانواده بروجردی در اصفهان چشم به دنیا گشود.

 

خاطره حجازی

استاد بانو "خاطره حجازی"، شاعر، نویسنده‌، داستان‌نویس، پژوهشگر و فعال حقوق زنان لرستانی، در سال ۱۳۴۰ خورشیدی، در یک خانواده بروجردی در اصفهان چشم به دنیا گشود.
ایشان تا شش سالگی در اصفهان و سپس هفده سال به بروجرد مراجعت کرد و مدتی نیز به کالیفرنیا رفت و اکنون در تهران ساکن شده است.
ایشان همسر آقای "رضا منصوری" (فیزیکدان) و خواهر استاد "بنفشه حجازی"، دیگر شاعر و نویسنده‌ی بروجردی‌ست.
خانم حجازی، فارغ‌التحصیل رشته‌ی فلسفه می‌باشند، و کار نویسندگی و سرودن شعر را از سن بیست و چهار سالگی شروع کرده است، و تاکنون نزدیک به سی جلد کتاب (شعر، رمان و داستان) از وی چاپ و منتشر شده است.
اسامی برخی از مکتوبات ایشان به قرار زیر است:
زووو... (صدایی در بازی الک دولک) - اندوه زن بودن (مجموعه شعر) - تو خوبی (رمان) - اثر پروانه - مادرانه‌ها (مجموعه شعر) - نیمه‌ی پر + ایران عاشقانه (گلچینی از افسانه‌های عاشقانه ایران) - شاید رسیده باشی (مجموعه‌ای از داستان‌هایی از نویسندگان زنده) - پیش از همه‌ی تاریکی - فیزیک بی‌فیزیک - فقط پری‌ها عاشق می‌شوند - گت یعنی برو - خانم آب - بعد از حوا (مجموعه‌ای از داستان‌های عاشقانه) - مجموعه داستان‌های کلاس اول (دو جلد) - چراغ‌های رابطه - خواهش می‌کنم پیش از من نمیر - بام من (دفتری از شعرهای خاطره حجازی) - باغ آینه - در شب ابلاتی عشق - اسیر و عصیان - مکاشفه حوا - سرلشکر عشق و...

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
عزیزم برگ بیدی برگ بیدی!
تو دیگه بوی ارکیده نمیدی،
چه بارونی میاد رو شر و شورت!
مگه درهارو بستی روی نورت؟
دلت میخواد بری بالا بلندی،
از اون بالا به این پایین بخندی،
چه جای شحنه و پرتاب کفشه؟
نظر تنگی خودش داغ و درفشه،
(نمی‌خوام بپذیرم سرنوشته
خدا دردو رو پیشونی نوشته)
نمی‌تونی بگی نشه قضاوت،
بزن ساز خودت، اینه شهامت
همین با هم سرودن‌ها وفاقه،
گرفتی یا نکرد حرفم افاقه؟
خودش یه وادیه اینجا که مائیم،
نفهمی سرنگون از هر دو پاییم،
نمیره تو کتم این خط خطی‌ها،
اضافه شو مث حرفی به حرفا،
بیا! اونجا وانیسا ما فقیریم،
ولی کی گفته که دستی نگیریم.

(۲)
وای از آن روز که تصویر تو در آب افتاد
چقدر آب بنوشم که تو را روی زبان حس بکنم؟
لب به فنجان تو بگذارم و با یاد تو من
چشم بسته بکشم سر که گلو تازه شود
مزه‌ی صمغ درخت و گل بابونه‌ی شاد
با کمی بوی توتون، عطر آن ادکلنت
که در آن ژاکت پیچازی گرم
تا ابد روی سر و شانه‌ی بارانی من افتاده
زیر یک طاقی، لب‌های تو را
بر دل و گردن و نازک نی من بنشانده.

(۳)
حرفی نداری بزنی ساکت باش
کفتری به بق‌بقوها نیست
کلمه همیشه تنها بود
ما در این برهه تنهاتر
تکیه‌گاه توست زانوهات
وقت حرف سنگین است
چه شده؟ خو نکرده‌ای به هراس؟
نشکند النگوهات!!
خو نکرده‌ای تو را بفروشند
به کمی نان و آلبالو؟
چه کسی گفته آسان است
گل مرداب انزلی بودن
و تمرکز روی لای و لجن
و نوشتن
گفتن از سر مستی.

(۴)
چه شنبه‌ی پر شینی!
صدای صور می‌شنوم
صدای ختم مخاطیب و خر خر خلاط
و می‌ترسم از ترجمه.
قبح
قرقره‌ی حلقی‌ست
که دیگر در گلوی فارسی نمی‌چرخد
و برای من همیشه فصل انار است
و زانوهایم پینه بسته بسکه عذر خواسته‌ام
بگذار آقای ماه بالا بیاید
بپرد بنشیند روی هره
کمی تیزی دنیات را بگیرد
با نور سپید و سایش
با تو هستم
با تو هستم که پنهان نمی‌کنی
و مثل من شانه‌ات ترک می‌خورد از این همه فصل.

(۵)
در بیرون غار همچنان سرازیر است باران‌های اسیدی
زمان سراسیمه
چاله‌های آب را مضطرب می‌کند
کفشی دم تاریکی به جا می‌ماند
و من که در یک سمندر زیبا حلول کرده‌ام
پر می‌کنمش از زلال استلاگمیت
آبتنی می‌کنم
برگی به پشتم چسبیده آیا؟
من از بیابان برگشته‌ام
از فساد کلمات.
تا به خوبم فکر می‌کنم چراغی در جیبم روشن می‌شود و
زیپ کتم آژیر می‌کشد
از آن صداها که شفاگران و اساتید دگرگونی لمس می‌کنند.
صداهای جهان را می‌بندم
می‌توانم بشنوم که بوی خرس می‌آید و
بر خواب زمستانی
برف می‌بارد و
کوتاه و بلند را یکسان سپید می‌کند
و من در جمجمه‌ام آزادم
تا در هرچه می‌خواهم بخزم.
من به خیل عظیم پشت سر
کاملن ناخودآگاهم
فقط مطمئنم زمان را نباید به ابعاد فکر اضافه کرد.

(۶)
دنیا هیچ کاری به من ندارد
متوهم نشو
می‌توانم زیر چفته‌های مو بخمم
و زنبورها را بگذارم در گودی گردنم لانه کنند
به یاد همه‌ی کفش‌هایی که هر کدام به سمتی رفتند
روی پنچه‌ی پاهایم شمعی روشن کن
به این پرده که نور را الک می‌کند روی من
به عسل خالص رسیده‌ام
و هیچ کلمه‌ی ساده‌ای نیست که از کاربرد آن
منظور خاصی نداشته باشم
آوازهای دره‌ی قره‌سو
به گوش مخملکوه رسیده است
جمع‌ام
کجایی
تاره می‌دانم از کجای دعا وارد تو بشوم
کف سر که وصل بشود
ناخن پا مونیتور می‌شود
و من می‌توانم عبور ابرها و سیمرغ‌ها و ققنوس‌هایی را
که از پشت سرم می‌گذرند ببینم

(۷)
چه تلاش قشنگی بود
زندگی
جوانی و
سپیدی موها.
می‌روم نیم قرن بعدی را
بهتر از این بیاغازم
گرچه حرفی نمانده هنوز
در پی حرف تازه می‌گردم
مکث اصلن نمی‌کنم روی تلخی‌ها
زود فراموش می‌کنم سرما را
گرچه همواره کجتابم
زشت را هم چنان بر نمی‌تابم
اگر این خانه را هم آب ببرد
نقشه دیگری می‌کشم روی باد و شن‌ها باز
ساز و کار جهان بردن است، بردن ما؛
چرخ دارد زیر کفش آدم‌ها
جای محکم کجاست؟ هیچ کجا
بحث بر سر چگونه سر خوردن ماست.

(۸)
در معرض دیدار و شنیدار
در مغز من است او
آن دکمه‌ی اشراق که مخصوص تماس است
من زنگ در خانه‌ی او را زدم و
زندگی من
بی‌هیچ فراری
با پای خودش رفت به معشق.
او کند و درآورد مرا هر چه پدر بود
_ عریان، لرزان_
در سایه‌ی او رفت… انگار خسوف است.
برخاستم انگار من از وحشت دنیا.
در طول تمام سفر و جمله‌ی اسفار
روی سخن من
با اوست، بی‌پوست.
هر پنج پسر را که فرستاد
می‌خواست بداند بلدم حرف لب و دست و نوازش.
عالی که شمایید بدانید
این بو و بخار از بغل قل‌قل رویاست که در ماست
بوسیده لب و سینه و پیشانی من را
آزادم اگر از صله و بند نظرها؛
آزادی از آن فقر خسان است که فخر است.
با ما نظر و نقد، آنجا که زمانه
کلن نظری عکس تو دارد، آزادی محض است.

(۹)
بلوط خاطرم هستی
کنارت نیز می‌میرم
چرا دیگر صدایی نیست از مهرت
نه برگی روی پیشانی...
شبیه میوه‌ات بودی
دم گرم تو را سنجاب‌ها
به رسم هدیه می‌بردند
برای تو ولی زیباتر از هر وقت
اینجایم
تویی انگیزه و گوشی که من دارم
خطوط صورتت را یک به یک من کرده‌ام تصویر
بیا دیگر که طاقت طاق و دل تنگ است
برایت کاملن جدی
به جای هشت جنگاور
درون هوش خود
تعلیم می‌گیرم
به نحوی که
تجسم می‌کنم رگبار می‌گیرد
و هستی می‌زند زنگ خودش را صبح
که من چشم خودم را می‌کنم باز و
زمان را می کنم آغاز با زروان
برایت شعر می‌گویم...

(۱۰)
دیده بودم گندمزاران را
ما هیچ کجا نبودیم
ما رفته بودیم و حیات داشت دوباره نطفه می‌بست
و شعر در ما شکل می‌گرفت
ما شبیه که بودیم
آیا درست می‌مردیم
قشنگ‌تر از آفتاب و گل رس؟
از کوه‌های آلپ بگو
اشک‌ها و لبخندها می‌گذرند؟
چرا من اینجا هستم
که کسی برای خاورمیانه دعا کند؟
در صفحه‌ی برخورد کرده با فلات
چه گذشته که من لازمم،
و چرا زن که با تمام وجودم حس کنم؟

 

گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی
 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄
 

سرچشمه‌ها
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
www.mashahireborujerd.blogfa.com
www.m-bibak.blogfa.com
www.shahrgon.com
www.iranketab.ir
www.piadero.ir
@avaye_parav
و...

  • لیلا طیبی
۰۵
شهریور

مهربانو "نیلوفر فرزام"، شاعر لرستانی، زاده‌ی سال ۱۳۵۶ خورشیدی، در شهرستان دورود است.

 

نیلوفر فرزام


مهربانو "نیلوفر فرزام"، شاعر لرستانی، زاده‌ی سال ۱۳۵۶ خورشیدی، در شهرستان دورود است.
وی که در قالب‌های غزل، مثنوی، سه گانی و سپید به لری و فارسی، شعر می‌سراید، در دهه‌ی هشتاد به عضویت انجمن ادبی شهرستان دورود درآمد و در جشنواره‌های مختلف استانی و شهرستانی شرکت نمود و عناوینی چند به‌دست آورد.
از ایشان تاکنون دو کتاب مستقل، یکی مجموعه شعر "نیلوفر کبود" (اشعار فارسی) و دومی به نام "هنام کو" (به گویش لری لهجه مینجایی) توسط انتشارات سارات به چاپ رسیده است.
همچنبن ایشان در چندین مجموعه شعر مشترک به اسامی زیر حضور داشته‌اند:
- دو خط عاشقی
- طلایه داران غزل معاصر (دو جلد)
- یلدای امسال کنارم باش
- بانوی شعر (برگزیده‌ی آثار شاعران انجمن بانوی شعر لرستان) 
- دایره‌المعارف شاعران
و...


┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄


◇ نمونه‌ی شعر لری:
(۱)
دَسِم پَتی و پا سی رهته نارم
میگوت هام ز خیالت سر دِرارِم
مِ خوم پیت هردمه د دَس و پا خوم
سیچی ها تَش بنی و حال زارِم.


(۲)
آساره تا آساره رد پاته 
لیشگ اَفتو مَنی او سا تیاته
چی گل تا وا مِوا لُوات وِ خَنَه 
شُوم روز و روزم او سا تیاته.


(۳)
تو خنسی دلم وا بی ستینم 
دل دُوشمِ ز غم تا بی ستینم 
مهام چی بید مجنون سر بونم هار 
که دونیا مِ تو تنیا بی ستینم.


(۴)
چه شوگار درازی داروم اِمشو 
مَهه مهمون نوازی داروم امشو 
خیالوم با خیالت ایکنه جنگ
دلِ چار چوله بازی داروم امشو.


(۵)
هنام کو هنارس باهارم تونی 
اَیَر بی‌قرار بام قرارم تونی 
اَیَر سر نیام و سر زونییام 
با چوو پشت شونِم، برارم تونی.

 

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄


◇ نمونه‌ی شعر فارسی:
(۱)
غزل بانو بیا چشماتو وا کن
بزار جمع شه بساط درد و دوری
تموم غربت من هم همینه
که بم میگن خدایی تو صبوری

دل می‌خواد یه روز صبح خروس‌خون
صداتو بشنوم باز از تو خونه
دو تا چایی و یک شاخه نباتو
ببینم توی سینی بی‌بهونه

غزل بانو هنوز یادم نرفته
که دستات بوی نون تازه می‌داد
دلم روزی که موهامو می‌بافتی
دلم لبخند و عطر پونه می‌خواد

دلم می‌خواد دوباره مثل اون روز
بگی دختر جلو پاتو نگاه کن
بگم موهام منو کرده کلافه
بگی آماده کن، شال و کلاه کن

بریم با هم تو باغی که بهشته
تو گفتی سقف آبی دوست دارم
تو گفتی دخترا با مو قشنگن
می‌گفتی مو شرابی دوست دارم

غزل بانو دو تا گیس بلندت 
که روی شونه هات آویز می‌شد
کلاه مخمل پولک نشونت
که رنگ‌ قصه‌ی پاییز می‌شد

هنوزم یادمه عطر نفس‌هات
کسی مثل تو رو پیدا نکردم
تو رفتی بعد تو من موندم و دل
دیگه من رو با هیشکی ما نکردم

غزل بانو هنوزم تو زمستون
دلم می‌سوزه از درد نبودن
هنوزم هیچی و هیچوقت نمی‌گم
منو اشکام به رسوایی کشوندن 

غزل بانو تهش من موندم و تو
تویی که قاب عکست رو به رومه
تویی که اسمتو هر کی میاره
تموم اعتبار و آبرومه

غزل بانو تهش من موندم و تو
بیا تا سر بزارم روی شونت
بخونی دختر زیبای شبنم
لا لا کن تا بیاد ماه توی خونت

"لا لا کن دختر زیبای شبنم
لا لا کن روی زانوی شقایق
بخواب تا رنگ بی‌مهری نبینی
تو بیداریه که تلخ حقایق".


(۲)
دست به تنهایی این زن نزن
بر تن این شایعه دامن نزن
من خودمم خرمنی از اشک و آه
شعله به خلوتگه خرمن نزن
سخت شدم در پس و پیش زمان
طعنه به سر سختی آهن نزن
کوهم و خورشید سر دست من
خاطره ام را تن هر تن نزن
گوش کن این صاعقه آبستن است
نقش خودت را تو به مردن نزن
حال که مردانگی ات سرسری ست 
دست به تنهایی این زن نزن.


(۳)
وقتی عاشقانه‌هایم را 
کنار پنجره می‌پاشم 
خیال تو 
گنجشکی می‌شود 
که لابه‌لای موهایم 
لانه می‌سازد.


┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄


◇ نمونه‌ی سه‌گانی‌ها:
(۱)
نام تو بسم الله الرحمن الرحیم است،
با ذکر نامت،
شیطان، همان عبدالرجیم است.


(۲)
در هوایی پر از توهم و اشک
مات این بازیٍ پر از رنگم؛
با خدای ندیده در جنگم.


(۳)
سال‌های کودکی
رفت و قد کشیده‌ام،
روی قد خویش مد کشیده‌ام.


(۴)
بر لبت شکوفه‌های ترد یاس،
خنده‌های ماندگار می‌شود؛
پلک می‌زنی، بهار می‌شود.


(۵)
از عشق می‌لرزم،
از غصه لبریزم؛
من برگ پاییزم.


(۶)
من مجابت می‌کنم؛
ای همیشه بهترین،
ریشه دارم در زمین.


(۷)
سردردهایم را به فال نیک می‌گیرم،
نه قهوه می‌خواهم نه چایت را؛
از گردنم بردار پایت را.


(۸)
نگاه کن به عشق من!
جوانه می‌زنم ولی 
تو را خدا تبر نزن!


(۹)
عشق می‌روید به روی شانه‌ام!
شاخه‌هایم می‌رسد تا ماه و بعد،
می‌پرد از شوقِ مه، پروانه‌ام.


(۱۰)
آن کبوتری که جلد بود،
روی بام دیگری نشست؛
باورم به بال و پر شکست.

 

گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی


┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄


سرچشمه‌ها
https://t.me/newsnetworkraha
https://t.me/mikhanehkolop3
https://t.me/leilatayebi1369
https://t.me/rahafallahi
@Newsnetworkraha
@shahkarhayesegani
@anjomanhafez2rud
@niloofarfarzam_3
@nilofar.farzam
و...

 

  • لیلا طیبی
۰۴
شهریور

ماهنامه ادبی رها منتشر شد

جدیدترین شماره‌ی ماهنامه‌ی ادبی، هنری و فرهنگی رها، با بررسی پرونده‌ی ادبی استاد شادروان "حسن اسدی" (شبدیز)، شاعر آذری، منتشر و در دسترس عموم قرار گرفت.

شماره‌ی پنجم از دوره‌ی جدید، انتشار ماهنامه‌ی ادبی رها، در ۱۹۷ صفحه، با سردبیری "زانا کوردستانی"، منتشر شد.

ماهنامه‌ی ادبی رها، با رویکرد انتشار آثار ادبی و هنری و فرهنگی، هنرمندان ایران و جهان در سه بخش ثابت شعر ایران، پرونده‌ی ادبی و شعر جهان و بخش‌های متغییر اخبار، نقد، روانشناسی، داستان و بخش کتاب، معرفی نویسنده، فیلم و... هر ماه به صورت برخط و رایگان منتشر می‌شود.

◇ در بخش معرفی نویسنده، گذری بر زندگی و آثار استاد زنده‌یاد "یارعلی پورمقدم" نویسنده‌ی فقید مسجدسلیمانی، داشته شده است.

◇ در بخش شعر ایران، شعرهایی از، بانوان و آقایان: نیلوفر فرزام، کامران رسول‌زاده، امید استادنوروزی(دیما)، حمیدرضا شکارسری، حمیدرضا اکبری(شروه)، فریبا نجفی، آفاق شوهانی، رضا اسماعیلی، شهرام شیدایی، رسول یونان، مهدی اشرفی، الینا نریمان، محمدرضا مهدیزاده، عرفان نظر آهاری، مهناز محمودی، محمود اکرامی، احمد شاملو، نسترن وثوقی، موسی بیدج، جواد محقق، سمیه امینی‌راد، یاور مهدی‌پور، علیرضا راهب، بهروز قزلباش، مانا آقایی، ضیاءالدین خالقی، محمدرضا شفیعی کدکنی، روژینا عمادی، کورش همه‌خانی، یدالله گودرزی، کیومرث منشی‌زاده، کریم رجب‌زاده، صادق رحمانی، سودابه امینی، مهدی باجلان، محمدرضا عبدالملکیان، حافظ موسوی، هاجر فرهادی،  سید اکبر میرجعفری، محمدرضا اصلانی، رجب افشنگ، جلال حاجی‌زاده، رضوان ابوترابی، لیلا عبدی، فرحناز یوسفی، علی نقویان، حجت یحیوی، مرضیه مرادی، مجید سعدآبادی، معصومه صابر، هرمز علیپور، علیرضا لبش، کورس احمدی، داود سوران، منیره حسین‌پوری، محمدتقی عزیزیان، سید علی میرباذل، سارا محمدی اردهالی، رضا محبی‌راد، سید علی میرافضلی، محمود شجاعی، حسن فرخی، قربان بهاری، پرویز اسلامپور، بهرام اردبیلی، ایرج کیا، علی سطوتی قلعه، حسن سهولی، محمد آزرم، مژگان معدنی، یدالله رویایی، لیلا طیبی، علی باباچاهی، شهین راکی، صابر سعدی‌پور، بهنود بهادری، بهنام ناصری، احمد بیرانوند، شهاب مقربین، یاسمین باقرصاد، رها فلاحی، فاطمه بیرانوند، محمد عسکری، کامران خسروی، مهرنوش ایزدپرست، علی صادقی، محمدرضا روزبه، سارا غضنفری، مهدی اخوان‌ثالث و طاهره خنیا، گنجانده شده است.

◇ در بخش کتاب ماه، به معرفی و بررسی و خوانشی بر کتاب "خانم لیزار، ما را گذاشته سر کار!" نوشته‌ی آقای "دَن گاتمن"، نویسنده‌ی آمریکایی‌ پرداخته شده است.

◇ در بخش داستان این شماره از ماهنامه‌ی ادبی رها، دو داستان گنجانده شده است، یک داستان برای بزرگسالان و یک داستان کودک به قلم داستان‌نویس و شاعر کودک بروجردی:
داستان نخست به نام "ویدا" به قلم استاد "فرزاد سیاهپوش" است و داستان دوم به نام "ای کاش غول می‌شدم!" نوشته‌ی رها فلاحی.

◇ در بخش شعر جهان این شماره، شعرهایی از: رسول همذاتوف، انار مفتی، تسو تایوا، محمد الأمین الکرخی، پل الوار، جوناس سالزجیبر، خورخه لوئیس بورخس، غسان کنفانی، ادهم شرقاوی، غادة‌ السمان، استفان مالارمه، جمال ثریا، شونتارو تانیکاوا، آدونیس، مارینه پطروسیان، یانیس ریتیوس، اکتاویو پاز، لطیف هلمت، ناظم حکمت، آلدا مرینی، ییلماز اوداباشی، نونو ژودیس، بختیار راستی، هالینا، پوشویاتوسکا، ریتا عودة، تورگوت اویار، پابلو نرودا، ‌انسی الحاج، اریش فرید، جان کیتس، ازدمیر آصف، رودولف رینالدی، مرید برغوثی، روزا ناصر، ایلهان برک و اکتاویو پاز، را می‌خوانیم.

◇ بخش پایانی مجله نیز، جدول کلمات متقاطعی است با طراحی زانا کوردستانی، که جهت سرگرمی و تقویت و ورزش ذهن و حافظه‌ی مخاطبان قرار داده شده است.


برای تهیه و دریافت فایل pdf رایگان ماهنامه‌ی ادبی رها، می‌توانید به آدرس‌های زیر مراجعه فرمایید:


https://t.me/mikhanehkolop3/22490

 

#پایگاه_خبری_رهانیوز
#رها_نیوز

┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄


https://newsnetworkraha.blogfa.com
https://t.me/newsnetworkraha

  • لیلا طیبی